JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ


13 czerwca organizujemy wycieczkę do Skansenu
w Kolbuszowej. W programie zwiedzanie oraz grill.
Serdecznie zapraszamy. Koszt 20 zł od dziecka.
Prosimy dzieci o odpowiednie ubranie w zależności
od pogody oraz ze względu na możliwość pobrudzenia się.
Prosimy o założenie dziecku czapki z daszkiem lub kapelusza
ze względu na słońce. Koniecznie tez dać dziecku wodę,
można jakąś przekąskę, suche ciastka. Wyjazd o godzinie
8.00, śniadanie w tym dniu o godzinie 7.30, planowany
powrót godzina 14.00-14.30. prosimy o wpłacanie
pieniążków do 15 maja, ze względu na duże zainteresowanie
pojedziemy autobusem oraz busem.

 


JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ


12 czerwca o godz. 16.30 w imieniu Rady Rodziców
oraz wszystkich nauczycieli serdecznie zapraszamy
na Święto Rodziny,które w tym roku obchodzimy w
formie Dyskoteki Hawajskiej. Będą konkursy, zabawy,
oraz dobra  zabawa. Zachęcamy do wzięcia udziału
w konkursie na najlepsze hawajskie
rodzinne przebranie. Prosimy o przebranie dzieci
i rodziców zgodnie z tematyką imprezy.
Koszt zabawy 15 zł od dziecka i jego rodziny,
w przypadku rodzeństwa 25 zł za rodzeństwo
i jego rodzinkę. Zapewniamy świetnego animatora,
hawajskie przekąski, napoje, rodzinną atmosferę.
Dużo śmiechu, tańca i wesołej zabawy.
Zapraszamy całe przedszkolne rodziny
J

 

 

*************************

 


10 maja w Bibliotece Publicznej w Bobrowej odbędzie się spotkanie autorskie. Prosimy w tym dniu Rodziców dzieci, które zapisane są na 5 godzin o odbieranie o godzinie 13.30.

 


JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ


7 maja w przedszkolu odbędzie się spotkanie z Iluzjonistą. Koszt 3,50 od dziecka. Prosimy wpłacać u wychowawców.


 

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ

 

 

Informujemy, że 23 stycznia o godz.: 9.30 w ZSP w Bobrowej odbędzie się uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka, serdecznie zapraszamy.

 

24 stycznia o godz.: 9.00 odbędzie się Zabawa karnawałowa. Prosimy wpłacać na organizację imprezy 7zł od dziecka, rodzeństwa płacą 4,50 od dziecka. Prosimy o przygotowanie dzieciom kostiumu na bal przebierańców.

 

 

*******************************************************************************

 

W oczekiwaniu na zbliżające się 
Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok 
Żegnamy minione miesiące 
I pełni nadziei spoglądamy w przyszłość. 
Pragniemy przeżyć 
Niepowtarzalne świąteczne chwile
W pokoju i wzajemnej bliskości. 
Serdeczne życzenia: 
Zdrowia, pogody ducha, 
Spełnienia wszystkich marzeń, 
Zawodowej satysfakcji i wielu sukcesów
życzą ...

 

Dyrektor, nauczyciele, pracownicy przedszkola

 

 

 

 

***************************************************************************************

Informujemy, że 22 listopada na „małej” sali gimnastycznej ZSP

w  Bobrowej odbędzie się uroczystość „Pasowanie na przedszkolaka”

o godzinie 9.30 na które serdecznie zapraszamy wszystkich rodziców.

****************************************************************************************

Bal jesienno – andrzejkowy!!

 

28 listopada na małej sali gimnastycznej ZSP w Bobrowej

o godz.: 9.30, odbędzie się BAL JESIENNO-ANDRZEJKOWY

dla dzieci z przedszkola. Prosimy o zaakcentowanie jesiennego

klimatu w strojach dzieci. Jednocześnie prosimy o wpłacanie 7 zł,

od dziecka na organizację imprezy. W przypadku rodzeństwa jedno

dziecko płaci 4,5 zł; czyli rodzeństwo płaci 9zł. Zapewniamy dobrą

zabawę, bańki mydlane, balony, wielkie piłki, zabawy muzyczno-ruchowe

i dużo uśmiechu!


**************************************************************************************

opracowała mgr Anna Dziurgot

 

NAUKA CZYTANIA I PISANIA W GRUPIE DZIECI 6- LETNICH

Sprawne pisanie i czytanie to podstawowe umiejętności nabywane przez dziecko w ciągu edukacji wczesnoszkolnej.
Powszechne jest przekonanie, że ich szybkie opanowanie świadczy o og
ólnie dobrych możliwościach umysłowych dziecka.
Rodzice lubią się chwalić, jak to ich pociechy ładnie piszą i czytają. Często uważają, że im wcześniej dziecko się tego nauczy,
tym lepiej i że wczesna nauka korzystnie wpłynie na jego rozwój. Ale czy szybciej oznacza lepiej?

Niektórzy ambitni rodzice uczą swoje pociechy czytać już w wieku przedszkolnym,a nawet niemowlęcym.
Do najbardziej znanych metod należy metoda Domana. Polega ona na pokazywaniu przez określony czas pojedynczych
kartek z napisanymi całymi wyrazami (jeden wyraz na kartce), kt
óre dziecko uczy się rozpoznawać.
Popularnością cieszy się również seria książeczek „Kocham czytać” Jagody Cieszyńskiej,
oparta na metodzie sylabowej, przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym.

Okazało się jednak, że – według informacji zamieszczonych na stronie www.dziecisawazne.pl – dzieci uczące się czytać wcześniej
niż w wieku 6-7 lat wcale nie czytają w szkole szybciej ani lepiej niż ich r
ówieśnicy. Czytają za to mniej chętnie w porównaniu do
dzieci, które po książki sięgnęły same w momencie, gdy 
do tego dojrzały.

Dlaczego? Być może dlatego, że dzieci starsze są na odpowiednim etapie rozwoju 
i nauka czytania motywowana jest… chęcią czytania
- twierdzi Anna Strycharz-Banaś. Dziecko można uznać za gotowe do nauki
czytania, kiedy jest w stanie zrozumieć, że poskładane z liter słowa kryją znaczenia. Ze znaczeń tych wyłania się cały świat,
kt
óry można sobie wspaniale wyobrazić. To magia, a poznanie jej daje ogromną satysfakcję. Wiedzą o tym ci, którzy lubią czytać.

Większość sześciolatków jest już gotowa do rozpoczęcia nauki czytania i pisania. Ale od podjęcia nauki do sprawnego opanowania
tych umiejętności może minąć dużo czasu. I warto ten czas dzieciom podarować, by miały go tyle, ile potrzebują.

Co najbardziej zachęca do czytania?

Najważniejszy jest dobry przykład dawany dziecku przez rodziców, starsze rodzeństwo i inne ważne osoby z jego otoczenia.
Dzieci w wieku przedszkolnymi wczesnoszkolnym chcą naśladować starszych i posiąść te wszystkie wspaniałe umiejętności,
które tamci opanowali. Jeśli maluch widzi dorosłego, który z przyjemnością sięga po lekturę, w naturalny sposób będzie chciał sprawdzić, 
co takiego fajnego jest w czytaniu.

Niemal równie ważne jest czytanie na głos przez dorosłych. Obserwując nie tylko sześcioletnie dzieci, można ze sporym
prawdopodobieństwem rozpoznać, kt
óre z nich miały szansę polubić słuchanie czytanego tekstu. Na ogół lepiej się one koncentrują,
są skłonne dłużej słuchać i potrafią więcej zapamiętać z opowieści przeczytanej przez inną osobę.

Warto kojarzyć czytanie z przyjemnością i pasją. Dlatego zdecydowanie lepiej jest czytać dziecku niż zmuszać je do
samodzielnego czytania. Gdy będzie gotowe, samo sięgnie po książkę, bo nie będzie mogło doczekać się kolejnej sesji
z dorosłym. Oczywiście można dziecko namawiać do czytania czy sugerować taką możliwość. Jednak jeśli do czegokolwiek
je zmuszamy, wyraźnie w ten spos
ób pokazujemy, że czynność ta jest przykrym obowiązkiem. Zmuszanie dziecka do czytania  
najprostsza droga do zniechęcenia go do tej czynności.

Z tego powodu nie jestem zwolenniczką obowiązkowego zapisywania, co i kiedy dziecko przeczytało. Jest to sposób
na poddanie kontroli czynności, która powinna być przyjemnością i należeć do części dnia określanej jako czas wolny.

Chcieć to móc czy móc to chcieć?

Niektórym dzieciom nauka liter i scalania ich w słowa i zdania, od początku sprawia trudności. Dlaczego?
Na początku nie zawsze pow
ód jest jasny. Część małych uczniów może należeć do grupy dzieci ryzyka dysleksji
(przypominam, że dysleksję rozwojową jako taką można obecnie diagnozować najwcześniej u czwartoklasistów).
U innych funkcje poznawcze rozwijają się wolniej niż u przeciętnych rówieśników. Warto też wziąć pod uwagę możliwą
wadę wzroku, taką jak np. ukryty zez. Rozpoznanie go wymaga specjalistycznego badania okulistycznego.

Niektórzy uczniowie mogą po prostu dojrzeć do nauki czytania za rok lub dwa 
i wcale nie musi wiązać się to z ich og
ólnie mniejszymi możliwościami umysłowymi. Z drugiej strony nie jest też prawdą,
że szybkie opanowanie umiejętności czytania i pisania oznacza zawsze doskonałe zdolności poznawcze.

Po czym poznać, że dziecko ma kłopoty z czytaniem? Przede wszystkim po tym, 
że tego nie lubi! Kryzys, okresowa niechęć do czytania może się zdarzyć r
ównież uczniowi, który ogólnie radzi sobie dobrze,
jeśli jednak dziecko stale odmawia czytania bądź płacze, siadając do czytanki, oznacza to, że czynność ta sprawia
mu poważne kłopoty. Wymaganie od niego, by ćwiczyło więcej niż rówieśnicy, którym czytanie przychodzi bez trudu, to sposób
na zniechęcenie do czytania. Dzieci takie mają prawo czuć się pokrzywdzone: nie dość że czegoś nie lubią, to jeszcze
muszą poświęcać więcej czasu na wykonywanie tej czynności. W dodatku często mimo wszystko osiągają słabsze efekty
niż rówieśnicy, którym czytanie nie sprawia trudności. W takiej sytuacji na ogół obawiamy się, że jeśli dziecko nie będzie
ćwiczyło, nie nauczy się. To do pewnego stopnia prawda. Jednak jeśli chcemy, by nasz podopieczny w przyszłości chętnie
sięgał po książki, nie powinniśmy oczekiwać, że będzie na nużącą go czynność poświęcał zbyt dużo czasu.

Trawa nie rośnie szybciej, gdy się ją ciągnie w górę – powiada pewne afrykańskie przysłowie. Nie można przyśpieszyć rozwoju.
Można – i warto – ćwiczyć umiejętności, ale dopiero wtedy, kiedy dziecko samoistnie osiągnie odpowiedni poziom dojrzałości.

Jak pomóc?

Gdy dziecko napotyka na poważne trudności w opanowaniu umiejętności czytania, lepiej jest czytać mu na głos.
Jeśli potrafi już dość dobrze samo się skoncentrować, można też używać audiobook
ów: są one coraz bardziej popularne,
z coraz większą ilością lektur można zapoznać się w ten sposób, również z tymi przeznaczonymi dla młodszych dzieci.
Wprawdzie najlepszym lektorem jest zawsze dorosły, który czytając, dzieli się z podopiecznym refleksjami i objaśnia na
bieżąco trudniejsze fragmenty, jednak audiobooki mogą stanowić pomost między słuchaniem czytanego tekstu a samodzielnym
czytaniem. Inną forma pomocy małemu uczniowi może być czytanie na zmianę: dziecko jedno słowo lub zdanie, osoba dorosła –
dwa (z czasem można zmieniać proporcje: dziecko czyta dwa słowa lub zdania, osoba dorosła – jedno). Każdy sposób, dzięki
któremu dziecko nie będzie postrzegało czytania jako przykrego obowiązku, jest dobry.

Nauka czytania sylabami – odrobina teorii

Nauka czytania sylabami jest prowadzona według różnych metod. Niemal każdy elementarz, czy karty pracy wprowadzają
sylaby w różny sposób i w różnej kolejności. Przeglądając rynkowe propozycje czasem miałam wrażenie, że część z nich
powstała tylko po to, by zapchać półki w księgarniach. Ale są i takie propozycje, po które na prawdę warto sięgnąć.

Język polski nie należy do najłatwiejszych. Wyrazy odmieniamy na tyle sposobów, że trudno zliczyć, podwójna pisownia
niektórych głosek, no i wszystkie te zmiękczenia i szeleszczenia. To wszystko sprawia, że tradycyjnie stosowana metoda
nauki czytania literka po literce bardziejutrudnia zadanie, niż przyśpiesza.

Dlaczego? 
Weźmy pod uwagę jeden z najprostszych wyraz
ów 'tata'. 
tata - wyraz przeznaczony do czytania, 
t-a-t-a - pisemny podział na głoski, 
ty-a-ty-a - a tak zazwyczaj czytamy głoski, 
te-a-te-a - czasem jeszcze tak.

Otrzymujemy jakiś dziwaczny bełkot, kompletnie niezrozumiały dla zdecydowanej większości dzieci, a nawet części dorosłych.
Niekt
órzy jednak mogą stwierdzić, że sylab jest więcej niż głosek, co wydłuży naukę czytania. Jest jednak jedno 'ale'... ta-ta -
w ten sposób rozpiszemy słowo tata na sylaby, jak i je przeczytamy. Tu moim zdaniem metoda sylabowa góruje nad głoskowaniem
w stopniu nie pozwalającym na ich wzajemną ocenę.

1. Czytanie dla rozwoju metodą Cudowne Dziecko - czyli nauka czytania globalnie wg dr A. Czerskiej

Typ: metoda globalna, obrazowa, otwarta.

Autor: dr Aneta Czerska – doktor nauk społecznych w zakresie pedagogiki, specjalista rozwoju dzieci, lider wczesnej edukacji,
matematyk.

Dla kogo: dla dzieci w wieku 0-6 lat: może być stosowana od urodzenia, głównie 
do 6 roku życia, choć używana jest również później do poprawy szybkości 
i zrozumienia.

Charakterystyka: prezentowanie całych wyrazów, a także zdań, na kartach, nagradzanie dziecka książkami, które samo potrafi
przeczytać. Technika prezentacji rozwija myślenie operacyjne, kreatywność i pamięć fotograficzną.

Efekty: czytanie specjalnie opracowanych książek już po kilku dniach 
od rozpoczęcia nauki oraz rozszyfrowanie kodu liter po kilku lub kilkunastu miesiącach nauki czytania.

Działanie na mózg: wykorzystuje i silnie rozwija zdolności takie jak pamięć fotograficzną, kreatywność, wyobraźnię,
dostrzeganie szczegółów, a także myślenie operacyjne.

Cel: prawidłowy rozwój neurologiczny mózgu i pomnażanie zdolności oraz odszyfrowanie kodu liter.

Badania efektywności: przeprowadzone w latach 2003-2013 wykazały, 
że efektywność metody wynosi 90,4%.

Zalety:

· Opracowana dla wspierania właściwego rozwoju neurologicznego dziecka – rozwija wzrok, słuch i mowę już od urodzenia.

· Naturalna – nauka czytania przebiega jak nauka mowy – dzięki wielu obserwacjom dziecko samo odszyfrowuje kod liter.
Jest to niezwykłe ćwiczenie dla myślenia operacyjnego, kreatywności, pamięci fotograficznej i wyobraźni.

· Może być stosowana w nauce czytania dowolnie małych dzieci – nawet 
od urodzenia.

· Dzieci zdrowe spostrzegane są jako inteligentniejsze od rówieśników, a dzieci z uszkodzeniem mózgu pomaga powrócić do
zdrowia, poprawiając organizację neurologiczną.

· Rozbudza zainteresowanie i miłość do nauki czytania – nauka odbywa się w domu w atmosferze miłości i akceptacji.

· Wymaga bardzo mało czasu – mniej niż pół minuty dziennie.

· Nadaje się dla dzieci zdrowych, jak i z uszkodzeniami mózgu – zapobiega dysfunkcjom rozwojowym.

· Jest dostosowana do specyfiki języka polskiego.

Wady:

· Powinna być stosowana jako pierwsza – wcześniejsze zastosowanie innych metod osłabia efektywność.

· Efektywność zależy od wielu czynników związanych z dzieckiem, rodzicem 
i wykładowcą, dlatego konieczne jest odbycie szkolenia dla rodziców.

· Nauka powinna być prowadzona codziennie, choć króciutko – pół minuty dziennie.

· Może wymagać od rodzica czasu na przygotowanie samodzielnych materiałów – około pół godziny tygodniowo,
choć nie jest to niezbędnie konieczne.

2. Nauka czytania metodą „Cicha Rewolucja” - czyli czytanie globalne 
G. Domana

Typ: metoda globalna, logiczna, zamknięta.

Autor: Glenn Doman, asystent neurochirurga, rehabilitant, prekursor globalnych metod nauki czytania.

Pierwsza publikacja: 1965.

Pochodzenie: USA.

Dla kogo: dla dzieci od urodzenia, głównie z uszkodzeniami mózgu, ale stosowana także dla dzieci zdrowych, do nauki
czytania w języku angielskim.

Charakterystyka: prezentowanie całych wyrazów, a także zdań, na kartach.

Efekty: rozpoznawanie wcześniej prezentowanych wyrazów po kilku tygodniach, czytanie specjalnie opracowanych książek
po kilku miesiącach.

Działanie na mózg: wykorzystuje i rozwija logikę, ćwicząc zapamiętywanie z powtórzeniami, choć wykorzystuje też
widzenie obrazowe.

Cel: rozwój neurologiczny mózgu i czytanie poprzez zapamiętywanie wyrazów jako całości – co sprawdza się w języku angielskim.

Badania efektywności: brak.

Zalety:

· Rozwija wzrok, słuch i mowę.

· Może być stosowana w nauce czytania dowolnie małych dzieci – nawet 
od urodzenia, choć gł
ównie dzieci z uszkodzeniem mózgu.

· Nauka odbywa się w domu w atmosferze miłości i akceptacji.

Wady:

· Nie jest dostosowana do specyfiki języka polskiego w szczególności 
o odmiany wyrazów i zmieniających się końcówek.

· Nie przeprowadzono naukowych badań efektywności, przez co nie wiadomo jaka jest efektywność metody i od czego zależy.

· Bardzo wielu rodziców przerywa naukę tą metodą ze względu na brak zainteresowania dziecka – często już po dwóch
tygodniach – gdyż metoda jest zbyt monotonna dla dzieci zdrowych.

· Na rynku pojawiło się wiele nieautoryzowanych publikacji zniekształcających metodę i obniżających jej efektywność.

· Może wymagać od rodzica czasu na zaplanowanie nauki i przygotowanie samodzielnych materiałów – około godziny
lub dwóch tygodniowo.

· Nauka wymaga systematyczności: kilkunastu, bardzo częstych – co pół godziny – sesji nauki dziennie.

3. Glottodydaktyka - czyli nauka czytania przez składanie głosek 
wg dr hab. B. Rocławskiego

Typ: metoda głoskowa, logiczna, zamknięta.

Autor: dr hab. Bronisław Rocławski.

Pierwsza publikacja: 1991.

Pochodzenie: Polska (Gdańsk).

Dla kogo: dla dzieci w wieku 6-10 lat.

Charakterystyka: poznanie głosek i odpowiadających im liter (36 głosek i ponad 44 liter), opanowanie analizy i syntezy
dźwiękowej, a następnie nauka czytania połączona z nauką czytania poprzez składanie głosek.

Efekty: metoda szkolna przynosząca efekty stopniowo: po kilku miesiącach czytanie prostych wyrazów, po kilku latach
czytanie dowolnych tekstów.

Działanie na mózg: wykorzystuje i silnie rozwija logikę.

Cel: nauka czytania poprzez składanie głosek.

Badania efektywności: brak publikacji.

Zalety:

· Logiczna, poprawnie skonstruowana metoda czytania poprzez składanie głosek – uwzględnia wszelkie zmiany
brzmienia głosek np. litera b ubezdźwięcznia się w wyrazie „babcia”.

· Metoda dostosowana do rozwoju neurologicznego dzieci szkolnych (zdrowych) w wieku 6-10 lat.

· Zwraca uwagę na trudności ortograficzne.

· Jest dostosowana do specyfiki języka polskiego.

· Może być stosowana jako metoda uzupełniająca przy wcześniejszym zastosowaniu Czytania dla rozwoju metodą
„Cudowne Dziecko” dr A. Czerskiej.

Wady:

· Nie powinna być stosowana do nauki czytania małych dzieci – do 6 roku życia.

· Nauka przedszkolaków powodować będzie szybki zanik zdolności takich jak pamięć fotograficzna i kreatywność.

· Klasyczna metoda szkolna – zamknięta, odtwórcza – nauczyciel wykłada wiedzę, a dziecko przyswaja
i wykonuje polecenia. Brak miejsca na kreatywność dziecka – dziecko nie może samo odkryć czegoś,
co zostało już powiedziane.

· Nauczać może wykwalifikowany nauczyciel po odpowiednich szkoleniach.

· Metoda jest trudna dla rodzica – ilość informacji i reguł paraliżuje osoby bez wykształcenia polonistycznego.

· Wymaga użycia kosztownych materiałów.

4. Metoda symultaniczno-sekwencyjna - czyli metoda krakowska 
prof. J. Cieszyńskiej

Typ: metoda sylabowa, logiczna, zamknięta.

Autor: prof. zw. dr hab. Jadwiga Cieszyńska-Rożek – psycholog-logopeda, profesor zwyczajny
w Katedrze Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej Instytutu Filologii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.

Dla kogo: dla dzieci w weku 3-6 lat, które posiadają umiejętność analizy i syntezy sylabowej.

Charakterystyka: poznanie samogłosek, a następnie spółgłosek w sylabach – wprowadzane są sylaby, jako wyrazy
dźwiękonaśladowcze, krótkie wyrazy i pseudowyrazy, następnie stopniowo sylaby otwarte i zamknięte – w celu czytania poprzez
składanie sylab, o ile dziecko dysponuje umiejętnością analizy i syntezy sylabowej (która kształtuje się między 3-6 rokiem życia).

Efekty: metoda przynosząca efekty stopniowo: po kilku miesiącach czytanie prostych wyrazów, po kilku latach czytanie dowolnych
tekstów.

Działanie na mózg: wykorzystuje i rozwija logikę.

Cel: nauka czytania poprzez składanie sylab.

Badania efektywności: brak publikacji.

Zalety:

· Przeznaczona dla dzieci zdrowych oraz dzieci z problemami logopedycznymi.

· Jest dostosowana do specyfiki języka polskiego.

· Nauka odbywa się w domu w atmosferze miłości i akceptacji.

· Rodzic może prowadzić naukę czytania w domu samodzielnie – korzystając
ze specjalnie opracowanych zeszyt
ów do nauki czytania.

Wady:

· Choć autorka proponuje stosować metodę od 3 roku życia, to spowoduje to szybszy rozwój logiki, a to oznacza zanik
zdolności takich jak pamięć fotograficzna, kreatywność, wyobraźnia, spostrzeganie szczegółów.

· Bazuje na zasadzie „powtarzanie – rozumienie – nazywanie” czyli jest metodą zamkniętą, odtwórczą – nie pozostawia
dziecku miejsca na samodzielne odkrywanie.

· Choć nauka odbywa się w domu, to nie zrezygnowano z elementów sprawdzania (odpytywania),
co niekiedy bywa spostrzegane jako zagrożenie dla procesu nauki.

· Na rynku pojawiają się nieautoryzowane publikacje zniekształcające metodę 
i obniżające jej efektywność.

· Nauka powinna być systematyczna, aby przynosiła efekty.

· Choć metoda wykorzystuje elementy czytania globalnego, to zasady wprowadzania wyrazów są sprzeczne z zasadami
metod globalnych, dlatego metoda ta nie współgra z metodą dr A. Czerskiej czy metodą G. Domana.

Różnica między nauką pisania i czytania jest spora. Czytania można nauczyć już bardzo małe dzieci. Nawet dwulatki są w stanie
rozpoznawać wyrazy po uprzednim treningu. Z nauką pisania jest zupełnie inaczej. Jest to długofalowa praca. Małe dzieci nie mają
odpowiednio wykształconej sprawności rąk (tzw. motoryki małej) oraz wsp
ółpracy ręka - oko (koordynacji wzrokowo-ruchowej),
by mogły zacząć pisać. Początek pracy nad nauką pisania przypada wcześnie, ok. 3 roku życia dziecka, jednak na początku jest
to zabawa i ćwiczenia całego ciała. Na efekty tej pracy trzeba poczekać kilka lat.

Nauka pisania - na co zwrócić uwagę przed podaniem dziecku długopisu?

Obecnie coraz więcej dzieci, które osiągnęły wiek szkolny nadal nie nabywa tych umiejętności. Dlatego opiekunowie powinni
obserwować pociechy pod wieloma względami i starać się stymulować rozwój dziecka. Pierwszym sygnałem ostrzegawczym
jest niska sprawność ruchowa dziecka.
Maluch nie lubi zabaw ruchowych, pokazywania w piosenkach (typu: “Głowa, ramiona, kolana, pięty” czy “Kaczuszki”),
bywa niezgrabny.
Jeśli do tego nie lubi schodów, huśtania na huśtawce, hałasu to koniecznie należy skonsultować to
z terapeutą
integracji sensorycznej, który sprawdzi, czy dziecko nie potrzebuje dodatkowej terapii.

Kolejnym czynnikiem, który wpływa na sprawność manualną jest umiejętność ubierania się i rozbierania oraz czynności
samoobsługowe (jedzenie, picie, mycie, korzystanie z toalety). Jeżeli do tego dziecko często garbi się, ma nieprawidłową
postawę, łatwo się męczy, to należy skorzystać z porady ortopedy dziecięcego, rehabilitanta lub fizjoterapeuty. Powyższe
objawy mogą świadczyć o
obniżonym napięciu mięśniowym. Dziecko, które przejawia kłopot z nabywaniem wyżej
wymienionych umiejętności, wymaga ćwiczeń i szczególnego wsparcia przed rozpoczęciem nauki pisania. Pominięcie
usprawniania ręki i podanie  narzędzia pisarskiego za wcześnie może skutkować dużą niechęcią dziecka oraz pojawieniem
się złych nawyków pisarskich  (nieprawidłowego chwytu, szybką męczliwością ręki).

Od czego i kiedy zacząć naukę pisania?

Wstęp do nauki pisania powinien mieć miejsce na placu zabaw. To ćwiczenia usprawniające partie ciała, biorące udział
w pisaniu. Wbrew pozorom nie dotyczy to tylko dłoni, lecz niemalże całego ciała. Zaczynamy w myśl zasady: im wcześniej,
tym lepiej. Podczas wspinania się, zabawy w piasku, skakaniu, przechodzeniu przez przeszkody, turlaniu dziecko w spos
ób
naturalny usprawnia wszystkie partie ciała - również te zaangażowane w pisanie, czyli miednicę, kręgosłup, obręcz barkową,
rękę i dłoń. Świetnie sprawdza się także jazda na czterokołowym rowerku, hulajnodze. Taka zabawa rozwija także koordynację
wzrokowo - ruchową. Poza tym kształtuje się także czucie własnego ciała, orientacja w przestrzeni. Są one niezbędne, żeby 
opanować pisanie. W przypadku starszych dzieci - 5-latków - zabawy ruchowe powinny być bardziej skomplikowane.
Będą to, w zależności od pory roku, jazda na rowerze z dwoma kółkami, jazda na rolkach, nartach czy łyżwach.
Należy pamiętać o znakomitym wpływie świeżego powietrza na myślenie i rozwój dziecka. Regularne
wizyty w bawialniach, placach zabaw i piaskownicach znakomicie wpływają na wszystkie sfery rozwoju.

Ćwiczenia obręczy barkowej i ręki to kolejny etap w nauce pisania

Kolejnym etapem jest wzmocnienie obręczy barkowej. Tutaj sprawdzą się wszystkie ćwiczenia, w których angażujemy
te partie ciała, tj. wymachy rękami w przód, w tył, rozmachy, rzucanie piłeczką, wspinanie po drabince, wyciąganie rąk
w kierunku spadających baniek, ściąganie serpentyny zawieszonej wysoko, ściąganie skarpet z suszarki, zagarnianie
na leżąco wyciągniętymi rękami klocków lego rozsypanych na podłodze, zabawa w taczki, malowanie po dużych
arkuszach papieru.

Przed rozpoczęciem nauki pisania należy wyćwiczyć dłoń i palce

Następnie przechodzimy do ćwiczeń stymulujących precyzyjne ruchy ręki. Tutaj niezbędna będzie plastelina, piasek, groch itp.
Zabawy są proste i przyjemne. To na przykład: wsypywanie ziarenek
grochu do butelki, zakręcanie i odkręcanie słoików, lepienie
małych kuleczek z plasteliny, wyrywanie skrawków papieru, ściskanie gąbki, lepienie pierogów, zagniatanie ciasta z mąki i wody.
Znakomitym ćwiczeniem jest także przewlekanie sznurówki przez dziurki w kartce. Należy pamiętać o właściwym kierunku:
od lewej do prawej, z góry do dołu. Regularnie wykonywanym ćwiczeniem powinno być łapanie piłeczek lub papierowch kulek
w szczypce do cukru lub sitko do zaparzania herbaty. Ćwiczenia palców: dotykanie każdym palcem do kciuka - zaczynamy
do wskazującego, a następnie powtarzamy ćwiczenie zaczynając od najmniejszego paluszka, przyciskanie palcami kulek 
z plasteliny, wyklejanie obrazka kulkami z bibuły oraz wszystkie zabawy paluszkowe.

Koordynacja wzrokowo-ruchowa

Niezbędne są także ćwiczenia koordynacji wzrokowo - ruchowej, czyli współpracy oczu i rąk oraz opanowanie stron: prawa/lewa.
Tutaj świetnie się sprawdzą: budowanie z klocków wg określonego schematu, układanie układanek, wyklejanie wydzieranek, rzucanie
piłeczki do celu, dopasowywanie brakującego elementu do obrazka, gry w memory, układanie puzzli, wycinanie po śladzie.

Prawidłowy chwyt długopisu

Kolejnym etapem jest praca przy biurku. Będzie to kolorowanie, obrysowywanie, rysowanie i kreślenie szlaczków.
Przedtem oczywiście trzeba zadbać o prawidłowy chwyt. Można wykorzystać krótką, wesołą bajkę: dwa paluszki okrążają
długopis i dają sobie buziaka (kciuk i wskazujący),środkowy palec je podgląda, a serdeczny i malutki się chowają.
W sklepach dostępne są także nakładki wymuszające prawidłowy chwyt, które zakłada się na kredkę bądź długopis.

Zaczynamy pisać

Ćwiczenia wprowadzające w pisanie, to kreślenie drogi w labiryncie, potem kolorowanie, rysowanie.
Gdy dziecko sobie z nimi radzi, w wieku ok. 4 lat można zaproponować ćw. grafomotoryczne. Najpierw
rysowanie po śladzie, kreślenie linii (z g
óry na dół i od lewej do prawej) - zgodnie z kierunkiem pisania, malowanie
drobnych elementów, łączenie kropek i odwzorowywanie
rysunków. Następnie przechodzimy do szlaczków. Początkowo szlaczki są duże. W myśl zasady stopniowania trudności
powinny być coraz mniejsze, aż w końcu znajdą się w trzech liniach zeszytu. Początkowo łatwe, potem ich budowa powinna
być nieco bardziej skomplikowana, aż w końcu będą one coraz bardziej przypominać litery. Szlaczki można rysować samemu
w zeszycie w trzy linie lub skorzystać z gotowych zestawów do kupienia w księgarniach, albo wydrukować karty pracy
udostępnione w Internecie. Należy pamiętać, aby zawsze zaczynać od lewej strony kartki. Następnie wprowadzamy literki.
Każdą z liter dziecko musi napisać w linii wielokrotnie. Zarówno dużą literę, jak i małą.

Utrwalanie i pisanie ze słuchu

Aby dobrze utrwalić wprowadzaną literkę dobrze jest ją pisać w zeszycie, w kaszy, w piasku, wyklejać ją z plasteliny.
Wyszukiwać w wyrazie, w tekście, wysłuchiwać w słowie. Takie oddziaływanie polisensoryczne
(angażujące wszystkie zmysły) pozytywnie wpływa na proces uczenia się i zapamiętywania.
Rozwija się wtedy także analiza i synteza głoskowa, kt
óre umożliwiają dziecku pisanie ze słuchu.
Tę umiejętność można utrwalać rozwiązując rebusy i krzyżówki.

Co ma wspólnego wspinanie się na drzewo z pisaniem?

Nauka pisania to pierwszy szkolny kryzys – stwierdził Piotr Śmiałkowski, nauczyciel. Jego zdaniem sześciolatki nie znoszą pisania,
uważają je za nudne i żmudne
.

Badania pokazują, że dzisiejsze sześciolatki są gorzej przygotowane do nauki pisania niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu lat.
Mają słabsze umiejętności grafomotoryczne. Wynika to z ich mniejszej aktywności fizycznej – zarówno duża, jak i mała motoryka
jest znacznie mniej stymulowana w okresie przedszkolnym. Dzieci więcej czasu spędzają przed komputerami i telewizorami, rzadziej
zaś lepią z plasteliny, grają w pchełki czy kapsle, wspinają się na drzewa.

Wymagania dotyczące rozwoju fizycznego sześciolatków zostały obniżone i warto zastanowić się, czy z korzyścią dla dzieci.

Rozwój ruchowy jest niestety zaniedbywany również w naszym systemie szkolnictwa. Z kolei obecne wymagania wobec
grafomotoryki nie zmieniły się. Jednak związek między prawidłowym rozwojem dużej i małej motoryki jest bardzo duży
– sprawność ruchowa stanowi podstawę dla budowania umiejętności typowo grafomotorycznych.

Dlatego nauka pisania powinna obejmować nie tylko rysowanie szlaczków, pisanie po śladzie oraz samodzielne kreślenie liter.
Nie wystarczy też lepienie z plasteliny czy cięcie nożyczkami, choć są to zajęcia jak najbardziej pożądane. Bardzo ważne jest
huśtanie się, wspinanie po drzewach lub drabinkach, skakanie przez przeszkody itp. Zajęcia fizyczne wzmacniają mięśnie,
również te potrzebne podczas pisania, kształtują koordynację ruchową i wzrokowo-ruchową, rozwijają orientację w przestrzeni,
a także wytrzymałość i umiejętność radzenia sobie z porażkami.

Chwalmy, chwalmy i jeszcze raz chwalmy

Nauka pisania wydaje się mniej atrakcyjna niż nauka czytania również dlatego, że czytanie na ogół szybciej staje się
dla dziecka użyteczne.Odległość między umiejętnością pisania a możliwością przelania na papier swoich myśli
i przygód jest większa i może być dla sześciolatka trudna do ogarnięcia.

Wciąż jeszcze zdarza się, że dzieci muszą za karę za swoje przewinienia przepisywać teksty lub pisać określoną
ilość razy jakieś zdanie. W ten spos
ób sami nauczyciele sugerują, że pisanie to nic przyjemnego. Znacznie korzystniej
byłoby przekazywać dzieciom przekonanie, iż pisanie jest czynnością przydatną w życiu.
Jednocześnie warto pamiętać, że za jakiś czas – być może wcale nie tak długi – większość ludzi będzie pisała wyłącznie
na komputerze. Umiejętność ładnego, czytelnego pisania ręcznego przestanie być tak użyteczna, jak była w przeszłości.

Zanim czytanie i pisanie ukaże dzieciom swoje zalety, zanim będą mogły dać się pochłonąć pasjonującej lekturze albo opisać swoje
doświadczenia – chociażby na czacie, forum czy blogu internetowym – czeka je mniej lub bardziej żmudna nauka. Rozumiejąc,
że wykonywanie czynności, kt
óra nie jest bezpośrednio użyteczna, może wydawać im się pozbawione sensu i najzwyczajniej
w świecie nudne, chwalmy je jak najczęściej.

Podsumowując, naukę pisania zaczynamy wcześnie, ale do finalnego pisania trzeba poczekać do 5., 6. a nawet 7. r.ż.
Ćwiczenia w początkowym etapie są dla dzieci wielka frajdą, sprawiają dużo przyjemności także dorosłym. Aby podobnie było
i w końcowym etapie, nie należy niczego pominąć. Trzeba obserwować dziecko uważnie od początku, zwracać uwagę na trudności
i skutecznie je eliminować. W
ówczas dziecko będzie świetnie przygotowane a nauka w szkole nie sprawi mu kłopotu.
Wręcz przeciwnie!
Będzie zainteresowane i zmotywowane, by zdobywać i utrwalać coraz to nowe i potrzebne do dalszego życia umiejętności.

Źródła:

1. Bartkiewicz Wioletta, Giczewska Aneta, Terapia ręki, Warszawa, 2014
2. Bogdanowicz Marta, Przygotowanie do nauki pisania, Gdańsk 2004.
3. Bogdanowicz Marta, Lewa ręka rysuje i pisze, Gdańsk, 2009
4. Hływa Renata Anna, 311 szlaczków i zygzaczków. 
Ćwiczenia grafomotoryczne usprawniające rękę piszącą, Gdańsk, 2004
5. Plec Aleksandra, Skoczylas Marzenna, 4-latek potrafi, Inowrocław, 2011
6. Plec Aleksandra, Skoczylas Marzenna, 5-latek potrafi, Inowrocław, 2010
7. Plec Aleksandra, Skoczylas Marzenna, Elementarz – ćwiczenia w pisaniu 
i czytaniu, cz.I i II, Inowrocław, 2009
8. Spionek Halina, Zaburzenia psychoruchowego rozwoju dziecka, Warszawa 1970
9. Opracowanie zbiorowe wyd. Harmonia, Zaczynam pisać litery, Gdańsk 2011

*************************************************************************************************

opracowała Anna Dziurgot

PRACA Z DZIECKIEM Z NADPOBUDLIWOŚCIĄ PSYCHORUCHOWĄ

Chociaż   ostatnio  coraz  częściej  mówi  się   i  pisze  w  mediach
o dziedzicznym  zespole  ADHD  –  czyli  zespole  nadpobudliwości psychoruchowej,  to  jednak  sytuacja 
dzieci nadpobudliwych  i  ich  rodzin w Polsce  jest  niezwykle  trudna.  Wiedza  na  ten  temat  jest  jeszcze 
wciąż   zbyt mało rozpowszechniana. Diagnozy stawiane s ą  zwykle późno, czasem błędnie. Dzieci  nie  
zawsze  chętnie  przyjmowane  są   do  szkół,  przedszkoli.  Często realizują  obowiązek szkolny w trybie
indywidualnym. Rodzice bywają  odtrącani przez otoczenie ze względu na niezrozumienie problemu, pozbawieni
wsparcia i  rzetelnej  informacji  na  temat  trudności  ich  dziecka.  Często  jest  również  odwrotnie  –  rodzice 
nie  przyjmują   do  wiadomości  lub bagatelizują   problemy dziecka,  twierdząc,  że  z  nich  wyrośnie,  lub 
obwiniają   innych  za  zachowanie dziecka.  Brak  wiedzy  i  kompleksowej  pomocy  dziecku  i  jego  rodzinie,
powodować  może w późniejszym okresie  życia kolejne trudności.

Znaczenie problemu, którym zajęłam się w niniejszym referacie najtrafniej oddają słowa dr Tomasza

Wolańczyka, który powiedział, że „los włożył tym dzieciom do plecaka stos kamieni” i tylko od nas dorosłych
zależy to, czy ten ciężar  ich  nie przygniecie.

Praktyczne wskazówki do wykorzystania w pracy i   codziennym  życiu  z  dzieckiem  z  ADHD 
zar
ówno  w  domu  jak  i  w przedszkolu czy szkole.

1.  Główne zasady postępowania z dzieckiem nadpobudliwym

Podstawą   pracy  z  dzieckiem  nadpobudliwym  jest  wiedza  na  temat  jego dolegliwości
oraz cierpliwa, spokojna, pełna zrozumienia i  życzliwości postawa rodzic
ów  i  wychowawców. 
Celestyna  Grzywniak  podaje  następujące  główne zasady postępowania:

1.  Konsekwencja  w  postępowaniu,  stawianie  jasnych  granic,  co  dziecku wolno,

a czego nie może wykonywać .

2.  Należy wyznaczać  niezbyt odległe działania i określić  jasno, formułując krótkie

komunikaty, sposób ich realizacji. Chwiejna koncentracja i duże rozproszenie

uwagi powoduje kierowanie swoich zainteresowań  na coraz  to  inne  bodźce, 
a  w  rezultacie  zapominanie  i  porzucanie  rozpoczętego zadania.

3.  Systematyczne  przyzwyczajenia  i  wdrażanie  dziecka  do  finalizowania

każdego rozpoczętego zadania.

4.  Stała  kontrola  i  przypominanie  o  obowiązkach  oraz  pomoc  w  ich realizacji

(C. Grzywniak, 2000).

Szczegółowe wskazania do postępowania z dzieckiem nadpobudliwym w klasie, grupie

przedszkolnej (C. Grzywniak, 2000, T. Wolańczyk...,1999):

1. Ustalić jasne zasady zachowania, zawrzeć kontrakt.

2.  Utrzymywać  stałe kontakty z rodzicami.

3.  Zachować   spokój  i  rozsądek.  Nie  można  pozwolić ,  aby  niepokój

i nadruchliwość  dziecka udzieliły si ę  nauczycielowi.

4.  Zwracać  uwagę  na staranne wykonywanie prac oraz ich ukończenie.

5.  Stopniowo  wydłużać   czas  trwania  zadania  i  nasilać   stopień   jego trudności.

6.  Pozytywnie  ukierunkować   nadmierną   ruchliwość   dziecka  (np.  poprosić

o wytarcie tablicy, rozdanie pomocy, podlanie kwiatów).

7.  Dziecko powinno siedzieć , znajdować  się  blisko nauczyciela.

8.  Oddziaływać   na  dziecko  powoli,  bez  pośpiechu,  głosem  nieco stłumionym,

jakby  w  zwolnionym  tempie.  Podawać   krótkie,  proste  polecenia, zwracać

uwagę  hasłowo.

9.  Po  zajęciach  wymagających  wysiłku  ruchowego  należy  zastosować  ćwiczenia

wyciszające.

10.  Chwalić  dziecko za każdy etap pracy, najmniejszy postęp.

11.  Stworzyć   mu  uporządkowany  świat  (plan  lekcji,  normy  i  zasady

postępowania, konsekwencje wypływające z ich łamania).

12.  Uprzedzać   przed  sytuacją   nową ,  nieznaną   (np.  wycieczka,  spacer,

konkurs).

13.  Zadbać   o  spokój  miejsca  pracy  (najlepiej  posadzić   dziecko  między

dwoma spokojnymi kolegami lub samo).

14.  Dzień  po dniu przypominać  o zasadach.

E. Baczyńska,  B. Borowiec  i  A. Kuchciak  (2002,  s.11-12)  sugerują ,  aby rodzice  oraz  pozostałe 
osoby  opiekujące  się   dzieckiem  w  domu  ukierunkowywały  jego aktywność  oraz stymulowały rozw
ój poprzez:

1.  Unikanie  sytuacji  powodujących  dodatkowe  napięcie  u  dziecka np. konfliktów

w domu, nieporozumień  między rodzicami.

2.  Przestrzeganie  regularnego  trybu  życia:  stałe  godziny  posiłków, odrabiania

lekcji, snu i zabawy.

3.  Wypracowanie konsekwentnych i jednolitych dla obojga rodziców form

postępowania z dzieckiem, gdyż  ich brak prowadzi do jeszcze większego chaosu.

4.  Niewskazane  jest  zwracanie  uwagi  na  dziecko  jedynie  wtedy, gdy zachowuje 
się   ono  niepoprawnie,  gdyż   odnosi  to  skutek  przeciwny do oczekiwanego,
powoduje wzmocnienie negatywnych zachowań .

5.  Wydawanie poleceń w krótkiej formie, instrukcje powinny być zwięzłe
i dokładne. Stąd też :

a)  najpierw trzeba sprawdzić , czy dziecko nas słucha (zatrzymać w biegu,

przytrzymać za rękę, spojrzeć w oczy, najlepiej jeśli dziecko powtórzy
o co prosimy);

b)  w  danym  momencie  wyznaczyć   najwyżej  trzy  czynności do wykonania,

natomiast jeżeli zależy nam na dokładności wykonania polecenia, należy wydawać

je pojedynczo, a po wykonaniu pochwalić dziecko.

6.  Organizowanie zabaw i czasu wolnego dziecka według  ściśle ustalonych

reguł:

a)  umożliwić   zaspokojenie  potrzeby  ruchu,  a  jednocześnie  wdrażać  do zajęć

wymagających  spokoju  i  skupienia  (  w  ten  sposób  dziecko ma    możliwość

rozładowania  nadmiaru  energii  oraz  uczy  się

koncentrować  uwagę );

b)  przeplatać  zabawy ruchowe zabawami cichymi  ( lepienie z plasteliny, słuchanie

opowiadań , rysowanie, malowanie);

c)  ograniczać   zabawy  czasem  i  regułami  gry;  bawiąc  się   z  dzieckiem  i   dając

wygrać,  rodzice  pokazują,  jak  prawidłowo  reagować  na przegraną;

d)  kontrolować  zabawy na podwórku, gdyż  dzieci ze względu na swoją

impulsywność   łatwo  dają   się sprowokować i  popadają  w  konflikty
z r
ówieśnikami;

e) dziecko powinno samo ponosić konsekwencje swoich zachowań, czyli  przeprosić,
jeśli kogoś  skrzywdziło, posprzątać  pok
ój, jeśli coś  stłukło itp.; ograniczyć  ilość

bodźców ( za wiele bodźców wprowadza chaos i potęguje pobudliwość ): - 
za dużo  zabawek  sprawia,  że  zabawa  staje  się   chaotyczna i rozprasza dziecko
oraz nie zostawia swobody tworzenia,         
-  dziecko  powinno  bawić   się   i  pracować   w  małych  grupach (2-3 dzieci),

-  zbyt częste oglądanie telewizji i długie zabawy przed komputerem powodują
nadmierne obciążenie i wyczerpanie układu nerwowego,

-  w  porze  wieczornej  należy  proponować   dziecku  zajęcia relaksacyjne 
i  wyciszające,  plan  czynności  przed  p
ójściem  spać  powinien być  taki sam
każdego dnia.

7. Organizowanie pracy i nauki według następujących reguł:

a)  zadania dziecka powinny być  nastawione na cel, tzn.:

- nie hamowanie nadmiernej aktywności dziecka, lecz stałe,
dyskretne ukierunkowywanie jego działalności na właściwy cel,

-   czuwanie  nad  stawianiem  celów  na  miarę   możliwości  dziecka, np. dzielenie

materiału  na  części,  sprawdzanie,  czy  dziecko zrozumiało  polecenie,
kontrolowanie  pracy  dziecka,  koncentracji  jego uwagi, chwalenie za każdy etap
wykonanego zadania,

- dyskretna  pomoc  w organizowaniu  działania  dziecka,   tak aby zawsze osiągnęło zamierzony cel.

b) każde  zadanie,  czynność   domowa,  powinny  być   dokończone, sprawdzone

- uczy to samokontroli i wprowadza niezbędny dla dziecka  porządek,

c) kontrola  nad  pracą   dziecka  nie  powinna  polegać   na  krytykowaniu,

ale na poszukiwaniu innych zajęć , gdy jest ono zniechęcone, pomocy
w rozwiązywaniu zadań ,

d) dziecko powinno uczyć  się  w krótkich odcinkach czasu (15-30 min.), zaś
przerwy należy przeznaczyć  na relaks,

e) lekcje  dziecko  powinno  odrabiać   o  stałej  porze,  kiedy  w  domu  jest
najmniejszy  ruch;  na  stole  leży  tylko  to,  co  służy  do  pracy,  drzwi od pokoju
dziecka powinny być  zamknięte,

f) sprawdzać   pracę   domową   w  obecności  dziecka,  aby  przyzwyczajać 
je do porządkowania własnej pracy,

g)  czynność ,  którą   ma  dziecko  wykonać   lub  informacje,  które ma zapamiętać
należy powtarzać  wielokrotnie.

8. Podkreślanie u dziecka mocnych stron oraz nagradzanie za drobne sukcesy

np. uśmiechem, przytuleniem, pochwałą , szczególnie przed kimś  trzecim – czyli wzmacnianie pozytywne.

2. System norm i zasad oraz rola konsekwencji w wychowaniu dziecka z ADHD

Podobnie,  jak  zbyt  sztywna  dyscyplina,  stosowanie  kar  nieadekwatnych do przewinienia,

czy  też   kary  cielesne,  rzeczą ,  która  blokuje  porozumienie między  dorosłymi i dziećmi
jest brak systemu jasno sformułowanych zasad i   norm  regulujących  życie  rodzinne,  życie 
w  grupie  r
ówieśniczej w przedszkolu,  czy  w  szkole.  Normy  –  czyli  dlaczego trzeba  postępować  
tak, a nie inaczej, zasady – czyli to jak wprowadzamy normy w  życie. Normą  może być  np. szacunek
dla drugiego człowieka, zasadami np. mówienie dzień  dobry, ustąpienie miejsca.

Dr Wolańczyk w swojej książce tak opisuje znaczenie norm i zasad w wychowaniu dziecka nadpobudliwego:

- jasno sformułowane dają dziecku poczucie pewności i bezpieczeństwa,

-  spójny ich system ułatwia dorosłym wychowanie dziecka,

-  raz wprowadzone oszczędzają  czas dziecka i rodzica,

- pomagają uniknąć wielu sporów, pomagają dorosłym czuć się pewnie,
dają poczucie,  że umieją  oni zapanować  nad własnym domem, klasą .

Aby ustalić odpowiedni system zasad i norm w wychowaniu dziecka nadpobudliwego, najlepiej

jest zrobić  listę  wszystkich zachowań  dziecka, które najbardziej  denerwują   i  dokuczają   innym.  Zasady 
powinny  być   stałe,  jasno formułowane,  najlepiej  zapisane  na  kartce  oraz  powinny  obowiązywać   
wszystkich  domowników  czy  rówieśników  dziecka  w  klasie.

Każde  dziecko,  nie  tylko  to  z  ADHD,  musi  nauczyć   się   przestrzegania pewnych  reguł  i  zasad, 
kt
óre  obowiązują   każdego  człowieka.  Oczywiście dzieciom  nadpobudliwym  będzie  znacznie  trudniej. 
Pewien  ojciec nadpobudliwego chłopca powiedział tak: „To,  ż e jest ci trudniej, znaczy tylko tyle,  że
ty i ja musimy się  bardziej starać . Wtedy nauczysz się  zasad gry, tak jak nauczyłeś  się  grać  w warcaby
i będziesz mógł cieszyć  się  grą  i zwycięstwem”.

Z systemem norm i zasad wiąże się  pojęcie konsekwencji. Konsekwencje to takie  środki, które pomagają

utrzymać  dyscyplinę , a nie są  zależne od humoru osoby,  która  je  „wymierza”.  Pokazują   jakie  zachowania 
prowadzą   do  jakich skutków.  Szczególnie  ważne    właśnie  w  wychowaniu  dzieci nadpobudliwych, gdyż  
te  mają   ogromny  problem  z  przewidywaniem  następstw  swojego zachowania. Konsekwencja powinna być 
związana z określoną  zasadą . Powinna być  również :

- szybka - czyli powinna nastąpić zaraz po przewinieniu dziecka,

-  skuteczna - czyli doprowadzona do końca,

-  sprawiedliwa - czyli odpowiednia do przewinienia,

-  słuszna - związana z rzeczywistym przewinieniem dziecka,

-  sympatyczna - wyrażona bez nienawiści,

-  słowna – wyrażona słownie, nie cielesna!

Konsekwencje mogą być naturalne (np. wynikające z jakiegoś zagrożenia)

i  logiczne  (wynikające  z  regulaminu,  umowy).  W  odróżnieniu  od  kary konsekwencja nie wzbudza
złości i agresji dziecka, nie przekazuje mu również  informacji,  że  jest  złym  dzieckiem,  które  należy 
ukarać ,  po  prostu  lepiej  się
kojarzy. Jeśli więc dziecko zrobi coś złego, złamie pewne zasady,

a  my pozwolimy  mu  ponieść   za  to,    jak  najszybciej  konsekwencje  odpowiednie do   przewinienia  – 
dziecko  prawdopodobnie  będzie  starało  się   więcej  tego  nie powt
órzyć . Z czasem wystarczy samo ostrzeżenie.

Konsekwencje,  zarówno  te  negatywne  jak  i  pozytywne,  jak  również  zasady
i normy  zachowań   najlepiej  spisać   w  przystępny  dla  dziecka  spos
ób.

3. Metody wspierające pracę z dzieckiem nadpobudliwym

Jeśli  mimo  wielu  wysiłków  rodziców  i  nauczycieli  dziecko  nie  poddaje się   normalnemu  sposobowi  wychowania,

wtedy  niezbędna  jest  systematyczna terapia.  Jak  twierdzi  Celestyna  Grzywniak  (C.Grzywniak,  2000),  wybór odpowiedniej 
metody  terapeutycznej  dla  dziecka  nadpobudliwego psychoruchowo  nie  jest  łatwy,  gdyż   trzeba  wziąć   pod  uwagę   sferę  
w  jakiej nadpobudliwość   występuje,  nasilenie  jej  objawów.  Terapię   dobiera  się  do specyficznych potrzeb dziecka,
jego osobowości i indywidualnych sytuacji. Zawsze jest jednak potrzebna współpraca rodziców i nauczyciela z terapeutą .

Autorka  podaje  najważniejsze i najczęściej  stosowane  terapie  dla dzieci nadpobudliwych:

1.  Terapie, które wspomagają  rozwój osobowości dziecka, porządkują  jego stosunek  do  siebie  i  do  innych.  Do  nich  zaliczamy

terapię   nazywaną  „holdingiem”, polegającą  na „mocnym” trzymaniu dziecka. Do tej grupy   zaliczamy  również   terapie  rodzinne, 
mającą   na  celu  poprawienie komunikacji  w  rodzinie-metoda  pracy  z  trudnymi  zachowaniami  dzieci C.Sutton,  metoda  A.  Faber 
i  E.  Mazzlish,T  Gordona  oraz  terapię  zachowania. Terapia zachowania oparta jest na psychologii behawioralnej i uczy kontroli nad
sobą  oraz wytrwałości.

2.  Terapie  kierujące  aktywności ą   ruchową   dziecka  i  w  konsekwencji poprawiające jego zdolność  skupienia uwagi i koncentracji.
Wyr
óżniamy tu:

terapię  integracji sensomotorycznej,

kinezjologię

eurytmię

jeździectwo terapeutyczne

terapię  zajęciowa

relaksację  według Jacobsona

muzykoterapię

„metodę  Dobrego Startu”

program korekcji zachowań  T. Opolskiej i E. Potempskiej

metodę  Weroniki Sherborne

3. Biochemiczne sposoby leczenia: farmakologia, „terapia kwieciem E. Bacha” (homeopatyczna)

Literatura:

1. Serfontein G., Twoje nadpobudliwe dziecko. Prószyński i S-ka, Warszawa 1999.

2.  Wolańczyk  T,  Kołakowski  A.,  Skotnicka  M.,  Nadpobudliwość psychoruchowa
u dzieci. BiFolium, Lublin 1999.

3.  Faber A., Mazlish E., Jak mówić ,  żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby  dzieci
do  nas  m
ówiły.  „Media  Rodzina  of  Poznań ,  Inc.”,  Poznań 1993.

4.  Kloppel R., Vliex S., Rytmika w wychowaniu i terapii, Warszawa 1995.

5.  Kozłowska  A.,  Zaburzenia  emocjonalne  u  dziecka  w  wieku przedszkolnym.

WSiP, Warszawa 1984.

6. Nartowska  H.,  Wychowanie  dziecka  nadpobudliwego. „Nasza Księgarnia”,
Warszawa 1986.

7. Nawrot  M.,  Trela  A.,  Domino  metod  do  pracy  z  dzieckiem 
w  przedszkolu. ORDO, Kraków 2001.

8.  Opolska  T.,  Potempska  E.,  Dziecko  nadpobudliwe.  Program  korekcji zachowań .     
CMPP-P MEN, Warszawa 1998.

 

***************************************************************************

UWAGA!
KONKURS
DLA PRZEDSZKOLAKÓW !

 

Zachęcamy do udziału w konkursie plastycznym organizowanym przez panią Anię. Konkurs na ciekawy strój dla dziecka wykonany z materiałów ekologicznych. Konkurs „Eko-moda” adresowany jest do rodziców i dzieci z Przedszkola Publicznego w Bobrowej. Zachęcamy do udziału. Szczegóły oraz karty zgłoszeń dostępne w przedszkolu na plakatach oraz u organizatora pani Ani. Zapraszamy!

..............................................................................................................................................................................

Mamuś, wstajemy!

Załóż mi proszę wygodne dresy i kapcie, których nie będę musiał wciskać siłą. Zostaw w szatni coś na przebranie wiesz, czasem łyżka tańczy w zupie, czasem żal mi zostawić w sali zabawki i toaleta tak daleko wydaje się wtedy. Mamuś, wiem, że moje pójście do przedszkola przeżywasz bardziej niż ja. Jestem twoim skarbem, kruszynką, maluszkiem, żabką, księżniczką, misiaczkiem wiem mamciu wiesz co, muszę ci powiedzieć, że nam obojgu będzie trudno się rozstać. Ale tylko na początku, kilka dni. No może kilka, kilka. I wiesz co, mamciu? Może przyjść mi do głowy (najczęściej w przedszkolnej szatni) kurczowe trzymanie się twojej nogi, trzymanie twoich rąk, błaganie, żebyś mnie nie zostawiała, nie porzucała, nie odchodziła beze mnie! Mamciu bądź silną kobietą twoja siła ducha pomoże mi oswoić się z nową sytuacją.

Dokonałaś dobrego wyboru!

Nie ma nic piękniejszego niż szansa mojego rozwoju wśród rówieśników. Zobaczysz, jeszcze zaskoczę cię mamciu wierszykiem wypowiedzianym z pamięci piosenką zaśpiewaną dla ciebie rysunkiem o naszej miłości samodzielnie ubranymi spodenkami A może nawet uświadomię sobie, że sprzątanie po zabawie, to nie taki diabeł jak go malują Dzięki tobie, mogę nauczyć się tego wszystkiego w przedszkolu. Tylko musisz wierzyć we mnie będzie dobrze!

Tylko bądź dzielna. Nie płacz za mną w pracy i po drodze do niej nie robisz mi krzywdy. Nie żegnaj się ze mną zbyć długo, przed wejściem do Sali ukochaj mnie najmocniej, najmocniej, najmocniej, na ucho szepnij, że kochasz, że wrócisz i idź odważnie. Nie zastanawiaj się czy dobrze zrobiłaś oddając mnie do przedszkola ty mnie nie oddajesz, ty mnie rozwijasz. Nie przerażaj się moim płaczem podczas pierwszych dni w ten sposób chcę ci powiedzieć, że będę tęsknił, że cię kocham a ty mamciu, swoją mądrością, rozsądkiem i konsekwencją naucz mnie proszę czekać na ciebie ze spokojem w moim małym serduszku, a obiecuję, że za jakiś czas sam będę ciągnął cię za rękę do moich przedszkolnych przyjaciół wszyscy potrzebujemy czasu na odwagę.

 

Powodzenia!!!

 

 

******************************************************************************

Witamy w nowym roku szkolnym 2017/2018

 

Życzymy wszystkim udanej współpracy!!!!

Zapraszamy 1 września do przedszkola w celu uregulowania

wszystkich formalności i podpisania umów, zapoznania

z nową podstawą programową, procedurami bezpieczeństwa

obowiązującymi w przedszkolu oraz planem pracy przedszkola.

 

.................................................................................................................................................................

Z okazji nadejścia wakacji życzymy wszystkim przedszkolakom wspaniałego letniego odpoczynku. Zdrowych, słonecznych i spokojnych wakacji spędzonych w gronie rodzinnym. Dziękujemy Rodzicom za całoroczną współpracę. Za pomoc, życzliwość, szacunek i dobre słowo okazywane nam każdego dnia. To wielka przyjemność pracować z waszymi dziećmi oraz współpracować z Wami. Liczymy na dalszą współpracę w następnym roku szkolnym. Życzymy udanego urlopu wakacyjnego. Do zobaczenia po wakacjach!!!


...............................................................................................................................................

 

· 13 czerwca (wtorek) w godz.: 16.30-18.30 na boisku szkolnym odbędzie się PIKNIK
PRZEDSZKOLNY
dla dzieci przedszkolnych oraz ich rodzeństwa
i Rodziców !!! Będą również
zaproszeni goście i sponsorzy. W programie przewidziano: konkursy rodzinne prowadzone przez animatorów,
dmuchańce, grill, loterię fantową. Będzie również możliwość zakupu waty cukrowej i popcornu. Ze względu
na dużą liczbę osób o upieczenie ciasta prosimy po 5 mam z każdej grupy (kolejne z listy).
My zapewniamy kawę,herbatkę, wodę oraz kiełbaskę z grila. I oczywiście dobrą zabawę jak zawsze J

 

 

 

· 20 czerwca (wtorek) w godz.: 13.00 – 17.00 organizowana jest dla dzieci
wycieczka do zagrody edukacyjnej :
„RANCZO PSTRĄGOWA”


 

W programie:

zwiedzanie Mini ZOO (karmienie i głaskanie

oswojonych zwierząt);

przejazd wozem turystycznym po okolicy,

poczęstunek – grill ,herbata, napoje, ciastka;

karmienie ryb w stawie;

zabawy na placu zabaw (huśtawki, dmuchańce, zjeżdżalnie).

 

Podczas pobytu w zagrodzie dzieci będą chodzić po lesie i łące. Nawet podczas krótkich opadów
deszczu szybko tworzy się błoto więc prosimy ubrać dzieci w ciuchy, które mogą się ubrudzić.
Najlepszym rozwiązaniem jest zabranie kaloszy i odzieży chroniącej przed deszczem. Dodatkowo można
posmarować dziecko kremem odstraszającym komary i kleszcze.

Wyjazd o 11.30 powrót o 18.00. Odbiór osobisty dzieci z parkingu przed szkołą.

Prosimy o zgłaszanie chętnych dzieci. Koszt 42zł od osoby.

 

 

**********************************************************************************

Wyjazd do teatru w dniu 23 marca (czwartek) o godz.: 8.00. Śniadanie w tym dniu
o godz.: 7.30.
Prosimy o punktualne przyprowadzenie dzieci. Planowany powrót
11.30-11.45. Planowany obiad
o godz.: 11.50.

 

***********************************************************************************

 

ZNACZENIE CZYTELNICTWA W ROZWOJU DZIECKA

 

Czytelnictwo to ważna sfera w życiu dziecka,  rozwija wrażliwość estetyczną, wpływa na rozwój
intelektualny, kształtuje wyobraźnię i postawę twórczą, rozwija życie emocjonalne, ma doniosłe znaczenie
w dziedzinie wychowania społecznego. wrażliwości moralnej czytelnika.
Czytanie podnosi nie tylko poziom
rozwoju mowy ale również rozwoju procesów poznawczych, myślenia i strony emocjonalnej osobowości.
Dzieci są chłonnymi odbiorcami literatury i łatwo przejmują wzory zachowań od swoich literackich ulubieńców.
Jednakże lektura może oddziaływać na czytelnika dopiero po zrozumieniu treści książki.  Wówczas dokonuje się
wpływ na osobowość. Im bliższe są treści lektury, tym bardziej do czytelnika trafiają, im bardziej zgodne są  
z przekonaniami, tym chętniej je przyjmuje.

Książka może spełniać ważną rolę w wychowaniu dziecka.  Z punktu widzenia psychologii 
czytanie książek  zaspokaja dziecku  potrzeby: estetyczne, wzorów zachowań,  utożsamiania się z bohaterem,
informacji o świecie zewnętrznym, kompensacji, rozrywki, akceptacji społecznej.

W opinii Hanny Ratyńskiej baśń czy opowiadanie, tak chętnie czytane  i słuchane przez dzieci, spełniają ważne
zadania wychowawcze:

Po pierwsze – rozwija wrażliwość estetyczną, co pozwala otworzyć się dziecku na wartości, które niesie ze
sobą literatura.

Po drugie -  wpływa na rozwój intelektualny. Baśnie czy opowiadania mogą stać się pewnego rodzaju
„schematem porządkującym”, poszerzają możliwości poznania świata, doskonalą mowę (słownictwo,
styl wypowiedzi, stronę gramatyczną), kształcą myślenie (procesy porównywania, analizy i syntezy,
przyczyn i skutków) oraz ćwiczą pamięć i uwagę.

Po trzecie – kształtują wyobraźnię i postawę twórczą dziecka, uruchamiając możliwości kreacyjne
i interpretacyjne.

Po czwarte – rozwijają życie emocjonalne, sferę uczuć, która ulega wzbogaceniu w kontakcie z książką.
Dziecko przeżywa los wybranej postaci, bardzo mocno identyfikuje się z nią, co rozwija zdolności empatyczne,
a także pozwala na interioryzację wartości prezentowanych przez ulubionego bohatera.

Po piąte – mają doniosłe znaczenie w dziedzinie wychowania społecznego, ponieważ pozwala zrozumieć
innych ludzi i zachodzące między nimi interakcje, a także sprzyja procesowi utożsamiania z losami bohaterów.
Zaspokaja to potrzeby wzorów zachowań, poczucie więzi społecznej.

Po szóste - wychowawca może też posłużyć się literaturą w kształtowaniu więzi rodzinnych,
ukazując odpowiednie przykłady miłości i ciepła w relacjach między rodzicami i dziećmi.
W wychowaniu rodzinnym może też wykorzystać wzory dobrze wykonanych obowiązków,
postaw rodzicielskich, wzory ojca i matki.

Wreszcie po siódme, , rzecz najważniejsza – literatura ma możliwość pogłębiania wrażliwości moralnej
czytelnika, niezależnie od wieku.

Literatura dla dzieci może też pełnić inne funkcje, np. ukazywać piękno ojczystego kraju, wzbudzać
zainteresowanie przyrodą, wzbogacać zabawy i zajęcia mające na celu ukształtowanie pojęć związanych
z nauką szkolną (np. matematycznych), kształcić podstawowe nawyki czystości (np. mycie
rąk przed jedzeniem). Jakie wartości wnosi książka w świat dziecka zależy przede wszystkim
od jej zawartości. Dobór tych wartości i niosących je treści zależy z kolei od wieku i zainteresowań
czytelnika, a także od naszych zamierzeń wychowawczych.

*****************************************************************************************************

Informujemy, że rozpoczynamy rekrutację do Przedszkola Publicznego w Bobrowej na rok szkolny 2017/2018.
Szczegółowe informacje można uzyskać u nauczycieli przedszkola lub na stronie internetowej przedszkola.
Zapraszamy!!

 

******************************************************************************

Boże Narodzenie tak wspaniałe,
Jakby było tworem bajek.
Niech więc gwiazda z nieba leci,
I Mikołaj tuli dzieci.
Biały śnieg niech z nieba spada,
niechaj kotek w nocy gada.
Niech choinka pachnie świetnie,
bo i radość będzie wszędzie.
Dużo zdrowia i radości,
tylko, żeby karp nie miał ości.
Wesołych świąt!

 

życzą nauczyciele i pracownicy przedszkola

 

 

********************************************************************************************

Informujemy, że w dniu 5 grudnia o godz.: 9.00 w ZSP w Bobrowej na małej
sali gimnastycznej odbędą się Mikołajki dla dzieci z przedszkola. Prosimy

o odświętny strój dla dzieci w tym dniu. Istnieje, również możliwość zakupu

zdjęcia z Mikołajem w cenie 10zł.

 

********************************************************************************************

 

Rozwój mowy dziecka 3 i 4-letniego

Uwzględniając okresy rozwoju mowy, dzieci 3 i 4-letnie znajdują się w okresie
swoistej mowy dziecięcej.

Należy podkreślić fakt, że mowa 3 i 4-latka będą się bardzo różniły.

Słownik dziecka 3-letniego osiąga poziom prawie 1000 słów.

Znane dziecku słowa łączone są w krótkie niekompletne zdania,
które zawierają jeden lub dwa rzeczowniki, czasownik, przymiotnik
lub przysłówek.

W wieku 4-lat doskonalą się sprawności językowe dziecka. Ocenia się,
że czterolatek wymawia dziennie około  15 tys. słów.

Bardzo często występuje nieporadność w użyciu form fleksyjnych,
a także nieprawidłowe stopniowanie przymiotników czy tworzenie liczby
pojedynczej.

Typy błędów fleksyjnych to :

w zakresie mieszania osób i rodzajów:

co tam wiszą, jeden dziecko


w zakresie nieprawidłowego tworzenia  liczby pojedyńczej i mnogiej:

ludź, człowieki


błędne stopniowanie przymiotników:

dobry, dobrzejszy, najdobrzejszy


Błędy jakie popełniają dzieci świadczą o specyfice kompetencji
gramatycznej dziecka i są dowodem twórczego przyswajania mowy
otoczenia.

 

Wiek ten charakteryzujący się nasiloną aktywnością słowotwórczą
owocuje także w neologizmy. Mogą to być twory językowe o zupełnie
nieznanym dla otoczenia znaczeniu i pochodzeniu.

Przykłady:

rękawiczka-nogawiczka

szczotka-rozczesywaczka

W wieku 3 i 4 lat w kontaktach społecznych rozwija się forma dialogu,
którego dziecko   jest aktywnym uczestnikiem w związku z ciągle rosnącą
wiedzą o otaczającym go świecie.  Dzieci mogą posługiwać się wówczas nie
tylko zdaniami przeciwstawnymi, np.

Nie jestem głodny, ale zjem cukierka.

czy wynikowymi, np.

Idę do pani dlatego, że ma klocki.

ale pojawiającymi się w wieku 4-lat zdaniami rozłącznymi, np.

Pójdę do przedszkola, albo będę się bawić w domu z babcią.


Dziecko 3-letnie powinno prawidłowo wymawiać głoski:

p, b

m,

f, w,

k, g,

t, d,

h, n,

l, j,

ś, ź, ć, dź,

wszystkie samogłoski, także nosowe

 

Dziecko 3-letnie nie musi jeszcze wymawiać głosek:

s, z, c, dz,

sz, ż, cz, dż,

r.

 

Dziecko 4-letnie powinno już poprawnie   używać głosek s, z, c, dz,
nie powinno ich zamieniać na głoski ś, ź, ć, dź.

Grupy spółgłoskowe są w dalszym ciągu upraszczane, choć mowa jest
bardziej zrozumiała niż w wieku trzech lat.

 

Między 4 a 5 rokiem życia pojawia się głoska r.

Opóźnienie w pojawianiu się tej głoski nie powinno niepokoić jeśli zastępowana
jest głoską l.

ryba > lyba

W wieku 4 lat szereg szumiący sz,ż,cz,dż może być nadal zastępowany
łatwiejszym  s,z,c,dz.

szafa > safa

żaba > zaba

czapka > capka


Po skończonym 6 roku życia, dziecko powinno mieć utrwaloną wymowę
wszystkich głosek oraz opanowaną technikę mówienia.


Prawidłowy rozwój mowy dziecka zależy od następujących czynników:


sprawności narządów artykulacyjnych,

poziomu percepcji słuchowej,

ogólnego rozwoju intelektualnego,

oddziaływań środowiska stymulującego rozwój mowy.

 

Często przyczyną wad wymowy mogą być:


nieprawidłowe oddychanie (przez usta) – przyczynia się również do
powstawania wad zgryzu. Dziecko śpi najczęściej z otwartą buzią,
żuchwa przesuwa się ku tyłowi, sprzyja to powstawaniu tyłozgryzu,
jak również nieprawidłowościom związanym z pionizacją języka,

przerost 3 migdała – przerośnięty 3 migdał może uciskać na ujście
gardłowe trąbek słuchowych i być przyczyną niedosłuch, uniemożliwia
również prawidłowe oddychanie,

zbyt długie ssanie smoczka (palca lub innych   zamienników) – może
być przyczyną nieprawidłowości zgryzowych, zaburzeń w pionizacji
języka i jego precyzyjnych ruchów,

braki w uzębieniu (siekacze) – mogą być przyczyną wymowy międzyzębowej,

nieprawidłowe wzorce wymowy – spieszczanie, wady wymowy u osób często
przebywających z dzieckiem.

 

W celu zapobiegania wadom wymowy należy:


mówić do dziecka powoli, wyraźnie, należy unikać języka dziecinnego
(spieszczania),

dziecko powinno unikać kontaktów z osobami mającymi wadę wymowy,

nie należy gasić naturalnej skłonności dziecka do mówienia, należy słuchać
z uwagą wypowiedzi dziecka,

nie należy ciągle poprawiać wymowy dziecka, karać lub zawstydzać,

nie zaniedbywać chorób uszu i górnych dróg oddechowych,

często czytać dziecku bajki i omawiać ich treść,

dziecka leworęcznego nie zmuszać do posługiwania się prawą ręką, prowadzi
to do zaburzeń mowy, a w szczególności do jąkania,

nie wymagać od dziecka zbyt wczesnego wymawiania poszczególnych głosek,

jeśli niepokoi nas wymowa dziecka kontaktujemy się z logopedą.

 

 

ROZWÓJ  MOWY DZIECKA

Okres rozwoju mowy dziecka

Wiek

Charakterystyczne cechy

Okres melodii 0 –12 miesięcy

2-3 mies.

Głużenie, nieświadome ćwiczenie narządów mowy.

6-7 mies.

Gaworzenie, wymawianie dźwięków zasłyszanych z otoczenia.

7-8 mies.

Aktywnie reaguje na mowę otoczenia.

koniec 1 r. ż.

Rozumie, spełnia proste polecenia. Wymawia pierwsze wyrazy: mama, tata.

Okres wyrazu

1-2 lata

Wymawia wszystkie samogłoski oprócz ą, ę.

Ze spółgłosek p, b, m, t, d, n, k, ś, czasem ć.

Charakterystyczne cechy: zastępowanie głosek nie wymawianych innymi o zbliżonym miejscu artykulacji.; upraszczanie trudnych wyrazów, wymawianie pierwszej sylaby lub końcówki wyrazu.

Okres zdania

2-3 lata

Wymawia: p, b, m, i zmiękczone pi, bi, mi, f, w, fi, wi, ś, ź, ó, dź, ń, j, ki, gi, k, g, h, d, n, l, s, z, c, sz, ż, cz, (pod koniec okresu).

Charakterystyczne cechy: trudniejsze głoski zastępowane są łatwiejszymi.

Okres swoistej mowy dziecięcej 3-7 lat

3 lata

Utrwalają się głoski s, c, z, dz, dziecko zaczyna je odróżniać od ś, ć, ź, dź. Głoska r jest pomijana lub zastępowana przez inną.

4 lata

Pod koniec 4 roku pojawia się głoska r.

4-5 lat

Pojawiają się głoski sz, ż, cz, dż (mogą być jeszcze wymawiane jako s, c, z, dz).

Charakterystyczne cechy: wyrazy są jeszcze skracane, głoski poprzestawiane. Występują zlepki wyrazowe.

7 lat

Opanowana wymowa wszystkich głosek. Mowa dziecka prawidłowa.


Opracowała na podstawie literatury:  mgr Ewelina Bizoń

 

.................................................................................................................................

.................................................................................................................................

Witamy wszystkich rodziców w nowym roku szkolnym i przedstawiamy
radę rodziców w poszczególnych grupach:

Rada Oddziałowa Gr I:

Aneta Jaszcz, Celina Skowron, Anna Niemiec

Rada Oddziałowa Gr II:

Paulina Górz, Dominika Kubek, Barbara Skarbek

Rada Oddziałowa Gr III:

Anna Ściążko, Magdalena Kumiega, Anna Kalandyk


Rada rodziców wybrana na zebraniu rodziców w dniu 27 września ustaliła, że na
komitet rodzicielski składka wynosi 35zł;, natomiast na organizację Mikołajek 30zł;.

Prosimy wpłacać u intendenta przedszkola. Opłaty za przedszkole oraz składki
przyjmowane są w godzinach pracy intendenta tj.: 7.00-13.00.

Przypominamy również o punktualnym przyprowadzaniu i odbieraniu dzieci
zgodnie z deklarowanymi godzinami.

Przedszkole pracuje w godzinach: 7.00 - 15.30.

Zapraszamy w razie pytań i wątpliwości, również pod numerem
tel.: 146824273.

 

.................................................................................................................................

Serdecznie zapraszamy na zebranie z rodzicami w dniu
27 września
(wtorek) o godz.: 16.30
do Przedszkola Publicznego w Bobrowej.

*********************************************************************************************

Czas pracy przedszkola w roku szkolnym 2015/ 2016

7.00- 15.30

Podstawa programowa realizowana jest w godz. 7.20- 12.20

 

Rada Oddziałowa Gr I :

Aneta Jaszcz, Karolina Bajger-Pieniądz, Celina Skowron

 

Rada Oddziałowa Gr II:

Paulina Górz, Dominika Kubek, Magdalena Kumięga

 

Rada Oddziałowa Gr III :

Aneta Sojka, Piotr Ligęzka, Anna Ściążko

 

Rada Rodziców :

Aneta Sojka, Paulina Górz, Aneta Jaszcz

 

 

INFORMACJE - rok szkolny : 2010/2011

Czas pracy przedszkola :

7.00-14.30 ( 7,5 godziny )

7.00-12.00 ( 5 godzin )

Żywienie - stawka dzienna

śniadanie, obiad ( jedno danie ), podwieczorek - 3.50 zł

Opłata stała dla dzieci korzystających z :

herbaty i dodatków- 18 zł

śniadania , obiadu i podwieczorka : 50 zł

Grupa "0" nie wnosi opłaty stałej , poza dziećmi korzystającymi z całodziennego wyżywienia-16,67zł

Od tego roku szkolnego przedszkolna Rada Rodziców wejdzie w skład szkolnej Rady Rodziców.

OPŁATY OD KAŻDEGO DZIECKA :

wyprawka plastyczna : 50zł /na cały rok

ubezpieczenie dzieci: 22 zł

Rada Rodziców : 30 zł ( w przypadku rodzeństwa płatne za jedno dziecko; wpłaty można dokonać w ratach )

Mikołajki 25 zł - termin wpłat do 10 listopada u pani intendent

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

OGŁOSZENIE :

Publiczne Przedszkole w Bobrowej ogłasza nabór dzieci na rok szkolny : 2010/2011 w dniach od 08.03 -22.03.2010r.Kartę zgłoszenia dziecka można odebrać u wychowawców w godzinach pracy przedszkola. Decyzję o przyjęciu dziecka do przedszkola podejmie Komisja Kwalifikacyjna na posiedzeniu zwołanym w tym celu. Lista dzieci przyjętych zostanie wywieszona w przedszkolu na początku kwietnia.

ZAPRASZAMY !

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ZAKRES KOMPETENCJI, JAKIMI MUSI DYSPONOWAĆ DZIECKO ROZPOCZYNAJĄCE NAUKĘ W SZKOLE


Zakres tych kompetencji został określony w Podstawach wychowania przedszkolnego i prezentuje te kompetencje, bez których dziecko nie poradzi sobie w szkole. Są to :

• Umiejętności i wiadomości społeczne dzieci :
Nauka szkolna ma charakter społeczny, dzieci uczą się w grupie, współpracują podczas rozwiązywania problemów, komunikują się z rówieśnikami i nauczycielem. Jeżeli nie posiadają wysokich umiejętności społecznych, nauka w szkole przychodzi im z wielkim trudem lub wcale z niej nie korzystają. Dlatego dziecko rozpoczynające naukę w szkole powinno umieć obdarzać uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, o czym mówią i czego oczekują. Powinno tez przestrzegać reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej i współdziałać w zabawach i sytuacjach zadaniowych. Ponadto ma grzecznie zwracać się do innych, potrafi przedstawić się , podając nazwisko i dokładny adres zamieszkania.

• Zdrowie i sprawność ruchowa :
Sprawne ruchowo dziecko panuje nad swoją aktywnością ruchową, umie tez skupić się przez dłuższy czas i wykonać czynności, które w pierwszym okresie nauki warunkują opanowanie umiejętności czytania i pisania. Do wypełniania obowiązków szkolnych potrzebna jest tez dziecku siła i wytrwałość. Z tego też powodu dziecko rozpoczynające naukę w szkole powinno być zahartowane  i sprawne ruchowo lub adekwatnie do swoich możliwości, jeżeli ma zaburzenia ruchowe.

• Czynności samoobsługowe, nawyki higieniczne oraz utrzymywanie ładu i porządku:
Dziecko rozpoczynające naukę w szkole powinno potrafić korzystać z toalety w przyjęty sposób, umieć się umyć i wytrzeć. Musi właściwie zachowywać się przy stole podczas posiłków. Ważne jest także to, aby potrafiło samodzielnie i sprawnie się ubierać oraz rozbierać. Ponadto ma dbać o rzeczy osobiste i nie narażać ich na zgubienie i kradzież.

 

• Poziom rozwoju czynności intelektualnych potrzebnych do rozumienia otoczenia i do nauki szkolnej
To, że dziecko musi być sprawne intelektualnie, nie budzi wątpliwości. Jednak do osiągnięcia sukcesów szkolnych ważna jest precyzja rozumowania. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma też umieć przewidywać skutki manipulowania przedmiotami, wnioskować o wprowadzonych i obserwowanych zmianach. Ma ustalać związki przyczynowe i próbować przewidywać skutki wykonywanych czynności. Ten zakres sprawności intelektualnych jest dziecku potrzebny w sytuacjach życiowych, także do opanowania wiadomości i umiejętności ze wszystkich zakresów edukacyjnych.

• Rozwój mowy
Jeżeli dziecko ma problemy artykulacyjne, to mnożyć się będą trudności w czytaniu i pisaniu, gdyż dziecko pisze tak, jak mówi. Dlatego trzeba dokonać korekty wad wymowy przed podjęciem przez dziecko nauki szkolnej.
Dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma umieć zwracać się bezpośrednio do rozmówcy, mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym i składniowym. Oznacza to, że ma umieć regulować swój oddech tak, aby mówić płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji. Ważne jest także to, aby dziecko potrafiło uważnie słuchać, pytać o niezrozumiałe fakty i formułować dłuższe logiczne wypowiedzi o ważnych sprawach.

• Gotowość do nauki czytania i pisania
Jednym z głównych celów edukacji w kl. I jest nauka czytania i pisania. Chodzi o to, aby dzieci możliwie szybko mogły korzystać z wiedzy podręcznikowej i wypowiadać się na piśmie. W pierwszych tygodniach nauki szkolnej dba się o rozwój tych funkcji, na których bazuje nauka czytania i pisania. Problem w tym, że dziecko w tak krótkim czasie nie nauczy się, np. różnicować głoski w nagłosie, śródgłosie i wygłosie, nie mówiąc już o sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, tak ważnej w nauce pisania. Z tego powodu dużo uwagi trzeba poświęcić w przedszkolu kształtowaniu u dzieci gotowości do nauki czytania i pisania.
Dziecko rozpoczynające naukę w szkole powinno tez orientować się na kartce papieru i rozumieć sens poleceń typu: „zaznacz w prawym górnym rogu kartki...” Musi tez umieć organizować pole spostrzeżeniowe, aby rozpoznać i zapamiętać to, co jest przedstawione na obrazkach. Ważna jest też sprawność rąk oraz współpraca ręki i oka potrzebna w początkowej nauce pisania.

Opracowanie: pani Marta


CO POTRAFI DZIECKO DOJRZAŁE DO NAUKI:

  • powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców
  • narysować rysunek postaci ludzkiej : postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie
  • obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek ; nazwać, to, co narysowało
  • ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny
  • dobrać w pary przedmioty lub obrazki, klasyfikować je wg określonej zasady, np. pojazdy, owoce, ubrania
  • wskazać różnice w pozornie takich samych obrazkach
  • łączyć zbiory wg określonej cechy, np. kolor, kształt
  • rozpoznać różne dźwięki z otoczenia, np. głosy zwierząt
  • liczyć kolejno do 10, powiedzieć ,ile jest liczmanów po ich przeliczeniu
  • dokonywać dodawania i odejmowania na konkretach w zakresie 10
  • być odpornym na niepowodzenie
  • prawidłowo wymawiać wszystkie głoski
  • nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu
  • podzielić zdanie na wyrazy, wyrazy na sylabyopowiedzieć treść obrazka posługując się pełnymi zdaniami
  • rozwiązać proste zagadki
  • uważnie słuchać przez dłuższą chwilę bajki, muzyki
  • wskazywać lewą i prawą stronę swojego ciała
  • doprowadzić do końca rozpoczętą pracę
  • zgodnie bawić się z rówieśnikami
  • umie wykonywać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie się ubrać, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki
  • ma dobre tempo pracy
  • umie podporządkować się słownym poleceniom
  • wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne
  • uczestniczy w grupowych zabawach ruchowych

    opracowała: mgr Marta Biduś

ZMIANY ORGANIZACYJNE W EDUKACJI PRZEDSZKOLNEJ


Pierwsze lata życia dziecka decydują o jego rozwoju i dalszych losach. Wtedy właśnie kształtują się jego możliwości intelektualne i rozwija większość wrodzonych predyspozycji, w tym także zdolność uczenia się. Postawy i umiejętności, które małe dzieci wynoszą z przedszkola, procentują w szkole lepszymi wynikami w nauce, a w dorosłym życiu lepszym funkcjonowaniem społecznym i zawodowym. Zapewnienie lepszego dostępu najmłodszych do edukacji, to najskuteczniejszy sposób na wyrównywanie szans edukacyjnych. Mając to na uwadze, jednym z głównych celów systemu oświaty w najbliższym czasie będzie upowszechnianie wychowania przedszkolnego dzieci w wieku 3-5 lat. Osiągnięcie tego celu będzie możliwe poprzez wprowadzenie obowiązkowego wychowania przedszkolnego dla dzieci 5-letnich. Proces wprowadzania obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego został rozłożony na trzy lata. Od 1. września 2009 r. dzieci w wieku 5 lat mają prawo do wychowania przedszkolnego, co oznacza, że samorząd gminny będzie miał obowiązek zapewnienia bezpłatnej edukacji przedszkolnej tym pięciolatkom, którzy zameldowani są na terenie jego gminy. Od 1. września 2011 r. prawo dzieci w wieku 5 lat do rocznego wychowania przedszkolnego zostaje przekształcone w obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego. Rodzice wszystkich dzieci urodzonych w latach 2003, 2004 i 2005, które jako pięciolatki miały kontakt z edukacja przedszkolną, będą mieli prawo wyboru, czy ich dziecko pójdzie do szkoły jako sześcio- czy jako siedmiolatek. Oznacza to, że w latach szkolnych: 2009/2010, 2010/2011, 2011/2012 w salach szkolnych usiądą obok siebie sześcioletni i siedmioletni pierwszoklasiści. Zależnie od liczby i wieku uczniów zgłaszających się do klas pierwszych oraz ich wcześniejszego doświadczenia edukacyjnego, dyrektor szkoły podstawowej może podjąć decyzję o łącznym lub rozdzielnym organizowaniu nauczania 6-i 7-latków. Wszyscy oni podejmą naukę według nowej podstawy programowej i nowych programów nauczania. To samo dotyczy 5-i 6- latków podejmujących edukację przedszkolną.


Na podstawie Informatora Ministerstwa Edukacji Narodowej
„ Szkoła skuteczna, przyjazna i nowoczesna” cz.I
opracowała : mgr Marta Biduś.

text-align: center;text-align: justify;

/pstrong

/p